Pizza Peperoni
page title img
  • 0 Pizza Peperoni

    5.00 of 1 votes

    Pizza Peperoni Writer Σταύρος Κιουτσιούκης  Artists Σιαδώρα Παπαθεοδώρου, Σοφία Σπυρλιάδου, Αλεξία Λουγιάκη, Στέλλα Στεργίου,Χριστίνα Ανθηροπούλου, Έφη Θεοδωροπούλου  Publisher Ένατη Διάσταση     Στη νέα αυτή έκδοση, ο Σταύρος Κιουτσιούκης μας δίνει νέες εκδοχές έξι κλασικών παραμυθιών. Έξι πασίγνωστες ηρωίδες ζουν μια κάπως πιο μοντέρνα προσέγγιση των κλασικών ιστοριών τους, και η μαγική φράση “pizza peperoni” (λιγότερο δημοφιλής μόνο από τα υπερ-κλασικά “hocus pocus” και “αμπρα κατάμπρα”) αποτελεί συνδετικό κρίκο των αφηγήσεων.   Τα κείμενα του Κιουτσιούκη είναι αστεία και σπιρτόζικα, αλλά αίσθησή μου είναι πως, κυρίως, αποτελούν αφορμή να ξεδιπλώσουν οι έξι σχεδιάστριες τις ικανότητες τους. Η μόνιμα και αβίαστα εντυπωσιακή Σιαδώρα Παπαθεοδώρου, ξεκινά με την Ωραία Κοκκινομάλα Κοιμωμένη, δείχνοντας τη σταθερή της πρόοδο. Από την άλλη, αυτό που μου έκανε περισσότερο εντύπωση στην ιστορία της Χιονάτης της Σοφίας Σπυρλιάδου, ήταν τα χρώματα που διέφεραν από προηγούμενες δουλειές της και δείχνουν την άνεση που έχει με αυτά.    Στην ιστορία της ντελιβερού Κοκκινοσκουφίτσας, δεν μπορώ παρά να θαυμάσω τα άλματα προόδου και το εντυπωσιακό τελικό αποτέλεσμα της Αλεξίας Λουγιάκη, που μάλλον κέρδισε (μέσα σε σκληρό συναγωνισμό) τη δική μου προτίμηση. Η Στέλλα Στεργίου (ειδικά μετά την κυκλοφορία του ΜΙΚΡΟΥ ΠΡΙΓΚΗΠΑ) μοιάζει μια ολοκληρωμένη δημιουργός και το δείχνει και στην ιστορία της Γουέντυ, ενώ η ιστορία της Πριγκήπισσας και του Μπιζελιού, μου (ξανα)θύμισε το πόσο πολύ μου αρέσει και πόσο μου έχει λείψει το artwork της Χριστίνας Ανθηροπούλου.    Τέλος, η Έφη Θεοδωροπούλου κάνει, ως συνήθως, πανέμορφη δουλειά, αν και παρά τις όμορφες εμπνεύσεις στα χρώματα, νομίζω πως χωρίς αυτά το σχέδιο της αναδεικνύεται καλύτερα. Μέσα από έξι έξυπνες ιστορίες, συναντάμε έξι ηρωίδες και έξι ταλαντούχες, ικανότατες δημιουργούς. Το μόνο παράπονο είναι πως έξι κομάτια pizza peperoni δεν μου φάνηκαν ποτέ αρκετά. Μάλλον την όρεξη μου άνοιγαν για περισσότερα.

  • 0 25η Οκτωβρίου Παγκόσμια Ημέρα Ζυμαρικών!

    0.00 of 0 votes

    Η καταγωγή των ζυμαρικών  ...είναι μία πολύπλοκη ιστορία με πολλούς μύθους και αντιφάσεις.    Η Ελληνική Μυθολογία αναφέρει ότι ο Ήφαιστος δημιούργησε ένα εργαλείο που έφτιαχνε ¨κορδόνια από ζύμη¨. Οι ρίζες των ζυμαρικών χάνονται στους αιώνες, δεδομένου ότι αρχαίοι Έλληνες και Ρωμαίοι ετοίμαζαν πιάτα που έμοιαζαν πολύ με τα σημερινά μακαρόνια, με τη διαφορά ότι γίνονταν ψητά και όχι βραστά. Τα βασικά συστατικά τους όμως, το σιτάρι και το νερό, είναι τόσο κοινά που είναι δύσκολο να τους αποδοθεί μία και μόνη καταγωγή. Το όνομα ¨μακαρόνια¨ πιθανόν να προέρχεται από το ελληνικό ¨μακαρία¨.    Πράγματι είναι γνωστό ότι οι αρχαίοι Έλληνες ετοίμαζαν αποξηραμένα παρασκευάσματα από αλεύρι που άφηναν μαζί με λάδι και κρασί στους τάφους των νεκρών (των μακάρων). Κατ’ άλλη εκδοχή μπορεί να προέρχεται από το λατινικό¨amaccare¨(=κόβω). Στο Βυζάντιο, τα ζυμαρικά σερβίρονταν ως γλυκό με μέλι και κανέλλα. Συνέχεια αυτής της γαστρονομικής συνήθειας είναι τα Χριστουγεννιάτικα ¨μελομακάρονα¨. Ο ευρύτατα διαδεδομένος θρύλος ότι τα μακαρόνια έφερε στην Ιταλία ο Μάρκο Πόλο με την επιστροφή του από την Άπω Ανατολή τον 13ο αιώνα απορρίπτεται πλέον από τους μελετητές. Η πρώτη αναφορά στην ύπαρξη των ζυμαρικών χρονολογείται γύρω στο 1000 π.χ., στην αρχαία Ελλάδα, όπου η λέξη “λάγανον” περιέγραφε μία φαρδιά πλακωτή ζύμη από νερό και αλεύρι, την οποία έκοβαν σε λωρίδες. Η ζύμη αυτή μεταφέρθηκε και στην Ιταλία από τους πρώτους Έλληνες έποικους γύρω στον 8ο αιώνα π.χ., και μετονομάστηκε σε “laganum” στα λατινικά, τα σημερινά Λαζάνια.    Το γεγονός πιστοποιείται από Λατίνους συγγραφείς όπως ο Κικέρων, ο Οράτιος και από τον περίφημο καλοφαγά Απίκιο, ο οποίος στην πρώτη ίσως συμπληρωμένη μαγειρική στην ιστορία περιγράφει αυτοκρατορικά γεύματα με “laganum”. Η πρώτη όμως χειροπιαστή απόδειξη για την ύπαρξη των ζυμαρικών ανήκει σε ευρήματα που ανακαλύφθηκαν σε τοιχογραφίες του 4ου αιώνα π.χ., σε οικισμό των Ετρούσκων βόρεια της Ρώμης, όπου αναπαριστούνται διάφορα σκεύη για το βράσιμο νερού, μία επιφάνεια για την ανάμιξη νερού με αλεύρι, ένας κυλινδρικός πλάστης και ένα εργαλείο κοπής, παρόμοιο με αυτό που χρησιμοποιείται σήμερα για να κόβουμε τα ζυμαρικά. Τα ζυμαρικά υπήρχαν χωρίς αμφιβολία και στην αρχαία Κίνα, καθώς και στον Αραβικό κόσμο, αφού υπάρχουν γραπτές αναφορές σε μεσαιωνικά κείμενα του Ισλάμ για κάποια ζυμαρικά με την ονομασία “rishta”. Aυτό που παραμένει άγνωστο είναι το κατά πόσον αυτά προϋπήρχαν της Ελληνικής εκδοχής. Μία παράδοση λέει οτι οι Άραβες ζύμωναν μακαρόνια και τη συνταγή αυτή την πήραν οι Έλληνες που ταξίδεψαν μέχρι τη Σικελία και την Νάπολη και την μετέφεραν στους Ιταλούς. Η πρώτη συγκεκριμένη γραπτή αναφορά σε χυλοπίτες μαγειρεμένες με βράσιμο βρίσκεται στο Ταλμούδ της Ιερουσαλήμ, είναι γραμμένη στα αραμαϊκά και χρονολογείται στο 5 αιώνα μ.Χ.    Όταν η Σικελία καταλήφθηκε τον 9ο αιώνα από τους Σαρακηνούς αυτοί μετέφεραν και τις διατροφικές τους συνήθειες οι οποίες περιελάμβαναν και τα ζυμαρικά. Σε κείμενα του 12ου αιώνα γίνεται αναφορά στην παραγωγή ενός είδους σπαγγέτι στο Παλέρμο, με το όνομα “itria”, λέξη Περσική που σημαίνει “κορδόνια”. Το είδος αυτό παράγεται μέχρι και σήμερα στην Σικελία και αποκαλείται “trii”. Η πρώτη συμπληρωμένη συνταγή ζυμαρικών καταγράφεται στα μέσα του 15ου αιώνα στο βιβλίο του μάγειρα Martino da Como και αργότερα συναντάμε τα ζυμαρικά στα κείμενα του Bartolomeo Sacchi, ο οποίος μας λέει ότι τα μακαρόνια πρέπει να βράζονται για όσο διαρκούν τρία “Πάτερ Ημών”. Από τον 15ο αιώνα και μετά τα μακαρόνια αρχίζουν να κατασκευάζονται και σε εμπορική βάση, μέχρι όμως τον 17ο αιώνα δεν κατελάμβαναν σημαντική θέση στην διατροφή των λαών και καταναλώνονταν μόνο ως πολυτελές γεύμα ή σαν γλυκό. Τον 18ο αιώνα που τα μακαρόνια γνώρισαν την μεγάλη τους άνθηση.    Το 1700 υπήρχαν στην Νάπολη κάπου 60 καταστήματα που πουλούσαν ζυμαρικά, τα οποία έφτασαν τα 280 το 1785. Το κλίμα της Νάπολης ήταν ιδανικό για την σωστή αποξήρανση των μακαρονιών τα οποία άπλωναν σε ξύλινες βέργες στον ήλιο να στεγνώσουν σε κάθε γωνιά της πόλης. Ο Goethe στο ημερολόγιο του, Ταξίδια στην Ιταλία (από το 1787) ορίζει το μακαρόνι ως «περίτεχνο ζυμάρι, φτιαγμένο με ψιλό σιμιγδάλι, λεπτοδουλεμένο, βρασμένο και κομμένο σε διάφορα σχέδια». Η ανάμιξη της ζύμης  τότε γινόταν με τα πόδια, όπως το πάτημα των σταφυλιών, μέχρι που ο Βασιλιάς Φερδινάρδος ο 2ος ανάθεσε στον Cesare Spadaccini να κατασκευάσει τον πρώτο μηχανικό πατητήρι από χαλκό. Σύντομα αρχίζουν να λειτουργούν και τα πρώτα εργοστάσια μακαρονιών. Τα μακαρόνια μέχρι τότε συνδυάζονταν κυρίως με πιπέρι και τυρί και τρώγονταν με τα δάκτυλα    Με την εισαγωγή της ντομάτας από τον Νέο Κόσμο αρχίζουν γύρω στο 1800 να εμφανίζονται και οι πρώτες σάλτσες ντομάτας για μακαρόνια, που ήταν κυρίως ντομάτες που βράζονταν με αλάτι και βασιλικό και σύντομα αρχίζει να χρησιμοποιείται το πιρούνι με τα 4 δόντια το οποίο μπορεί να μεταφέρει με λιγότερες απώλειες τα σπαγγέτι από το πιάτο στο στόμα. Η όλη διαδικασία παραγωγής των ζυμαρικών αρχίζει περί τα τέλη του 19ου αιώνα να αυτοματοποιείται και να απλώνεται όχι μόνο σε ολόκληρη την Ιταλία αλλά και σε όλο τον κόσμο γενικότερα, και αρχίζουμε πλέον να μιλούμε για την Βιομηχανία Ζυμαρικών. Σήμερα, τα ζυμαρικά αποτελούν ένα από τα βασικά διατροφικά προϊόντα πολλών λαών και σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γής, άνθρωποι από διαφορετικές κουλτούρες απολαμβάνουν τις φημισμένες παραδοσιακές συνταγές αλλά και χιλιάδες παραλλαγές, προσαρμοσμένες στις ιδιομορφίες, τα γούστα και την κουλτούρα της κάθε χώρας. Πηγή:Πρώτο θεμα

  • 0 Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΠΙΤΣΑΣ

    0.00 of 0 votes

       Η πίτσα, με την έννοια που τη γνωρίζουμε σήμερα, θεωρείται ιταλικής προέλευσης εδώ και αιώνες. Η πρώτη "μοντέρνα" πίτσα αποδίδεται στον φούρναρη Raffaele Esposito από τη Νάπολη της Ιταλίας. Το 1889, το "Esposito of Pizzeria di Pietro" (σήμερα ονομάζεται Pizzeria Brandi) έφτιαξε μια πίτσα ειδικά για την επίσκεψη του Ιταλού βασιλιά Umberto I και της βασίλισσας Margherita. Η πίτσα αυτή ήταν "πατριωτική", γιατί είχε τα χρώματα της Ιταλικής σημαίας: πράσινο (βασιλικό), άσπρο (μοτσαρέλα) και κόκκινο (ντομάτα) και άρεσε ιδιαίτερα στη βασίλισσα. Έτσι, λοιπόν, ονομάστηκε Πίτσα Μαργαρίτα προς τιμήν της βασίλισσας και έθεσε τη βάση για την εξάπλωση της πίτσας καθιερώνοντας τη Νάπολη ως την πρωτεύουσα της πίτσας σε όλο τον κόσμο.    Μέχρι το 1830, η πίτσα πωλούνταν σε καντίνες στο δρόμο. Η πρώτη πραγματική πιτσαρία (Antica Pizzeria Port' Alba) άνοιξε στη Νάπολη και λειτουργεί ακόμα στην οδό Via Port'Alba 18! Η ιδέα, πάντως, του σερβιρίσματος του ψωμιού σαν κύριο πιάτο ήρθε από τους Έλληνες, οι οποίοι έτρωγαν τους πλακούντες, επίπεδα στρογγυλά ψωμιά, ψημένα με διάφορα υλικά από πάνω όπως λάδι, σκόρδο, κρεμμύδια και βότανα. Οι Ρωμαίοι εμπλούτισαν το πιάτο αυτό και με άλλα εκλεπτυσμένα υλικά και το ονόμασαν placenta. Η λέξη "pizza" προέκυψε από τη λατινική φράση "picea (placenta)", δηλαδή αρτοσκεύασμα με υλικά σε ρευστή μορφή. Η ζύμη φτιάχνεται μόνο με αλεύρι, προζύμι φυσικό ή με μαγιά μπύρας, νερό και θαλασσινό αλάτι. Η ζύμη ζυμώνεται με τα χέρια ή με μίξερ που δεν την υπερθερμαίνουν και της δίνεται σχήμα με το χέρι στον αέρα. Ο φούρνος πρέπει να είναι κατασκευασμένος από ειδικό τούβλο και ο πάτος του φούρνου να είναι κατασκευασμένος από ηφαιστειογενή πέτρα. Το ψήσιμο της πίτσας πρέπει να γίνεται στην επιφάνεια του φούρνου και όχι μέσα σε κάποιο ταψί ή άλλο σκεύος. Η θερμοκρασία του φούρνου θα φτάνει τουλάχιστον τους350-400oC. Μόνο τότε τρώμε τη γνήσια Ναπολιτάνικη Pizza.